در داستان «قطعه»؛ کوزرگف کارمند، بعد از بازنشستگی‌اش ملکی می‌خرد و پس از سکونت در آن شروع می‌کند به نوشتن مشاهدات خود در زندگی. یادداشت‌های او همراه تمام دارایی‌اش طبق وصیت به مارفا، ناظرخرج او می‌رسد. مارفا ملک را با خاک یکسان می‌کند و جای آن میخانه می‌سازد. یادداشت‌های کوزرگف مرحوم را هم روی میز، در اتاق تمیزی می‌گذارند که به مسافران ملاک و کارمند اختصاص داده شده است؛ تا اگر لازم شد کاغذ دم دستشان باشد.

یکی از کاغذها به دست یکی از مسافران می‌افتد. در 16 آوریل نوشته: «توی باغچه با دست‌های خودم دو کرته بیل زدم و آماده کردم و توی آنها بلغور برای گندم کاشتم. از این موضوع با کسی حرف نزده‌ام با برای مارفا یولامپی‌یونای خودم که دقایق فوق‌العاده شیرین زندگی‌ام را مدیونش هستم هدیه‌ای غیرمنتظره باشد…»