سخت است از روزهایی بنویسم که کاری نمی‌کنم. روزهایی

دوست داشتم با جمله‌ای فلسفی‌حکیمانه شروع کنم مثل «در

پچپچه‌هاش را ریخت به گوش موج توپ کودک را

آلارم گوشی را برای یک ربع تنظیم کردم که

به پیشنهاد زهره رسولی یکی از دوستان خوب مدرسه

صبح، بعد از شنیدن سه بار صدای انفجار در

زشت است بگویم اما تا لنگ ظهر خوابیدم. نه

شروع کردم به خواندن کتاب «بازی موقعیت»، نوشته‌ی لورتاگراتزیانو

یکی از خوبی‌های خرید حضوری کتاب یا رفتن به

پارک محله‌ی جدیدمان را دوست ندارم. کوچک است. تنها